เกริ่น
หิมาลัย เป็นชื่อ วงดนตรี ชื่อล่าสุด ของการเล่นดนตรีบ้าง ไม่เล่นบ้าง ตลอดเวลา 18 ปี ของเรา สาเหตุของการเริ่มเล่นดนตรีของพวกเราอาจจะเริ่มจากการตั้งวงดนตรีกันเล่นๆในระหว่างที่เข้ามาเรียนในตัวจังหวัดนครราชสีมาครับ ตอนนั้นตั้งชื่อวงเล่นๆ ว่า ดาวกระจาย 555 กระจายคนละทิศละทางเลย เรื่องที่ทำกันเล่นๆนั้น เมื่อผ่านวันคืนกลับต้องพาพวกเราไปเผชิญกับเหตุการณ์มากมายหลายเหตุการณ์ ดีบ้าง เลวบ้าง สนุกสนาน โศกเศร้าเสียใจ อิ่มเอม อดอยาก หิวโหย คึกคะนอง สำนึกผิด ... และ เข้าใจความเป็นคน
สมาชิกเริ่มแรก
คนแรกที่จะกล่าวถึงคือ พี่อาท ชื่อจริงอะไรจำไม่ได้ ตำแหน่ง กีต้าร์โซโล่บ้าง คอร์ดบ้าง เบสบ้าง ซึ่งแรกๆที่เล่นกันนั้น ยังเป็นโฟล์คอยู๋ พี่อาทเป็นพี่เพื่อนซี้ผมเอง เพื่อนผมมันชื่อ ยอดยุทธ มันเป็นเด็กเรียนเก่ง ในห้อง 3/1 ของผมเอง ก่อนที่พากันเข้ามาเรียนกันในเมือง แรกเริ่มเดิมทีผมไม่รู้จักพี่อาทหรอก ตอนไปเล่นกับไอ้ยอดตอนเด็กๆนั้นก็ไม่ได้สนใจใครแค่สนุกสนานภาษาเด็ก ( แต่หลังๆมันน่าจะเริ่มคิดมากกว่าผมแล้ว ) จะว่าไปแล้วก็ไม่เชิงภาษาเด็กเท่าไรนะ น่าจะเรียกว่า ภาษาเด็กที่กำลังจะโตเป็นวัยรุ่นตะหาก และสิ่งที่ต้องข้ามไปสู่วัยรุ่นให้ได้ในตอนนั้นในหัวของผมก็คือ ต้องมีแฟนเป็นของตัวเองสักคน ส่วนไอ้ยอดมันคงไม่คิด ( ไม่ใช่สิ ตัวมันคิดเยอะกว่าผมอีกนี่หว่า มันถึงขั้นอยากจะชวนเพื่อนผู้หญิงในห้องไปดูหนังด้วยกัน หลายครั้ง แต่ไม่ประสบผลสำเร็จสักครั้งหรอก ยกเว้นมี หนังที่โรงเรียนจัดขึ้น เรื่องอะไรบ้างละ องค์คุลีมาร กับ สุดสาคร ไงล่ะ ) พูดถึงเรื่องความรักสมัยเด็กก็สนุกดีนะ ผมจำได้ตอนอยู่ประถมผมชอบเพื่อนคนหนึง ไม่สิ ตั้งแต่เรียนอนุบาลเลย เธอนั้นเป็นลูกอาจารย์ ชื่อว่า ตาล เราอยู่บ้านละแวกเดียวกัน เธอบ้านอยู่ตรงข้ามบ้านของป้าของผม ทุกปีใหม่เราจะมาจัดงานปีใหม่ร่วมกัน แลกของขวัญกัน กระทั่งวันเกิดผมจำได้ลางๆว่าเคยได้รับของขวัญจากเธอด้วย แล้วเธอก็เรียนเก่งมาก ซึ่งในห้อง ค. จะมีคนเรียนเก่งกว่าผมไปไม่กี่คน และเธอคนนี้แหล่ะที่ผมไม่เคยชนะเธอเลย ซึ่งต่อมาไอ้ยอดมาเจอมันก็ชอบเธอมากจนออกอาการเราก็เลย อืม หาคนแอบชอบคนใหม่ชอบดีกว่า จนวันนี้คิดว่า เธอคนนั้นคงยังไม่เคยรู้ตัว อะนี่ไม่เกี่ยวอะไรกับสมาชิกคนแรกเลยนี่หว่า ใหนๆก็ใหนๆ ฟังต่อละกัน พี่อาทเป็นคนอารมณ์ดี หัวเราะเสียงดัง เคราขึ้นเร็วมาก แต่แกเป็นคนแรกที่ทำให้ผมเริ่มฟังเพลงสากล โดยเฉพาะ Allway somewhere ของ The scorpion นั่นแหล่ะครับเพลงฝรั่งที่เริ่มฟังจริงๆ ไม่นับเพลง Black or White ของ ไมเคิล แจ็คสัน เพราะนั่นฟังเพราะแต่ก่อนเคยตอนอยู่ ม.ต้น กับ ป.6 เขาเรียกอะไรนะ รีวิวประกอบเพลง เลยติดเพลงที่มีจังหวัะการเต้นมาด้วย เอ้าคนแรกก็เข้าป่าเข้าดงไปใหญ่แล้ว มาดูคนต่อไปกัน
คนที่สอง วิทวุฒิ มันคล้ายเป็นคนมีปัญหาชีวิตอะไรสักอย่าง คล้ายกับคนที่ไม่เคยจะฟังเสียงใครเลย แต่นั่นแหล่ะ เขาก็คือคนที่รวบรวมพวกเราขึ้นมา หรือพูดง่ายๆ หัวหน้าทีมนั่นเอง ประวัติ ของวุฒิ นี่เลย เป็นหัวโจกแก็งค์ลูกหลานอาจารย์ครับ และก็เตะบอลเก่งมาก มาเรียน ก็ได้ทุน ทุกอย่างเพอร์เฟค เลย ข้อมูลเชิงลึกกว่านี้ไม่มี แต่ที่แน่ๆ เขานี่แหล่ะที่เป็นผู้ทำให้ผมต้องมาต่อที่เทคนิคนครราชสีมา หรือ เทคนิคน้อย แห่งนี้
เรื่องของเรื่องเมื่อผมเรียนถึง ม.4
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น